Morbi eu bibendum justo. Aliquam erat volutpat. Fusce pretium tempus lacus in posuere. Aenean fringilla, elit eu tempor sodales, ligula dolor dignissim sem, id tempor ipsum tellus ac neque. Nulla auctor, dui ut dignissim consecte.
Morbi eu bibendum justo. Aliquam erat volutpat. Fusce pretium tempus lacus in posuere. Aenean fringilla.
The 12th monkey
solo - 2021 Frank Taal Gallert, Rotterdam (NL)
iaw Jonas & Hannes Bruyneel
In The 12th Monkey wordt het schilderen tijdelijk onttrokken aan het bewuste handelen. Wat ontstaat is een beeld dat zich niet langer laat herleiden tot bron, intentie of reconstructie, maar verschijnt als een verschuiving tussen controle en overgave, tussen constructie en projectie.
Martyn verplaatst zijn praktijk naar een zone waarin het beeld niet langer uitsluitend vertrekt vanuit archief, onderzoek of enscenering, maar ontstaat vanuit een poging om het bewust handelen te onderbreken. Toch blijft het onderzoekende en archiverende karakter van zijn praktijk fundamenteel aanwezig.
Net als in eerdere reeksen vormt een visueel onderzoek de basis voor het schilderen, maar waar voorheen enscenering en reconstructie centraal stonden, wordt hier het proces zelf onderwerp van dat onderzoek. De hypnosesessies worden fotografisch en filmisch gedocumenteerd en genereren een beeldarchief dat fungeert als uitgangspunt voor de figuratieve schilderijen.
Het verschil ligt in de aard van dat archief: niet langer geconstrueerde beelden, maar registraties van een toestand waarin controle tijdelijk wordt losgelaten. De fotografie blijft functioneren als drager en vertrekpunt, maar verwijst niet meer naar een externe gebeurtenis, eerder naar een intern proces dat zich slechts gedeeltelijk laat vastleggen.
Enerzijds ontstaan schilderijen gebaseerd op dit fotografisch materiaal, die aansluiten bij Martyns gebruikelijke beeldtaal: gereduceerd, monochroom, opgebouwd via overschildering en afschuring waarin het beeld zich langzaam uit zijn eigen materie loswerkt.
Anderzijds ontstaan schilderijen die rechtstreeks onder hypnose worden gemaakt. Opvallend is dat deze beelden zich niet langer beperken tot het grijsregister, maar zich manifesteren in kleur, als een afwijking binnen een praktijk die doorgaans gekenmerkt wordt door reductie en controle. Kleur verschijnt hier niet als bewuste keuze, maar als een element dat zich aandient buiten de regulerende logica van het schilderen.
Tussen beide registers ontstaat een spanning: tussen een beeld dat geconstrueerd wordt en een beeld dat zich vormt buiten het intentionele handelen. Deze spanning ondergraaft de status van het beeld als gecontroleerde representatie en introduceert een zone waarin betekenis zich voortdurend verschuift.
Het verschil ligt in de aard van dat archief: niet langer geconstrueerde beelden, maar registraties van een toestand waarin controle tijdelijk wordt losgelaten. De fotografie blijft functioneren als drager en vertrekpunt, maar verwijst niet meer naar een externe gebeurtenis, eerder naar een intern proces dat zich slechts gedeeltelijk laat vastleggen.
Enerzijds ontstaan schilderijen gebaseerd op dit fotografisch materiaal, die aansluiten bij Martyns gebruikelijke beeldtaal: gereduceerd, monochroom, opgebouwd via overschildering en afschuring waarin het beeld zich langzaam uit zijn eigen materie loswerkt.
Anderzijds ontstaan schilderijen die rechtstreeks onder hypnose worden gemaakt. Opvallend is dat deze beelden zich niet langer beperken tot het grijsregister, maar zich manifesteren in kleur, als een afwijking binnen een praktijk die doorgaans gekenmerkt wordt door reductie en controle. Kleur verschijnt hier niet als bewuste keuze, maar als een element dat zich aandient buiten de regulerende logica van het schilderen.
Tussen beide registers ontstaat een spanning: tussen een beeld dat geconstrueerd wordt en een beeld dat zich vormt buiten het intentionele handelen. Deze spanning ondergraaft de status van het beeld als gecontroleerde representatie en introduceert een zone waarin betekenis zich voortdurend verschuift.
Tijdens de lockdown wordt deze spanning verder gearticuleerd via een systeem van verschuifbare, gekleurde plexi-glazen lagen die over de schilderijen worden geplaatst. Deze transparante interventies functioneren niet louter als formele toevoeging, maar als een extra laag die zich tussen beeld en toeschouwer schuift. Kleur wordt hier opnieuw geïntroduceerd, maar ditmaal als externe projectie, als een filter die het beeld transformeert zonder het te wijzigen.
De plexi-lagen opereren als een visuele analogie voor verschillende staten van bewustzijn: wat zichtbaar is, blijkt afhankelijk van de positie van de kijker en de laag die zich ertussen bevindt. Het beeld wordt daarmee geen vaststaand gegeven, maar een gelaagde constructie waarin elke translatie, mentaal, materieel of optisch, de lezing ervan verschuift.
Binnen The 12th Monkey wordt het schilderij niet langer opgevat als eindpunt, maar als moment binnen een instabiel proces waarin beelden ontstaan, verdwijnen en zich opnieuw aandienen. Wat zich toont, is geen reconstructie, maar een tijdelijke configuratie van iets dat zich niet volledig laat vatten.
Het project werd ontwikkeld in dialoog met schrijver Jonas Bruyneel en kreeg naar aanleiding van Filmfest Rotterdam een bijkomende vertaling in de gelijknamige kortfilm, gerealiseerd in samenwerking met filmmaker Hannes Bruyneel. De film functioneert niet als documentatie, maar als een parallelle beeldruimte waarin dezelfde mechanismen, geheugen, projectie en verschuiving van bewustzijn, zich in een andere temporaliteit ontvouwen.
- Wouter van den Eijkel, Galleryviewer
> read the interview
De plexi-lagen opereren als een visuele analogie voor verschillende staten van bewustzijn: wat zichtbaar is, blijkt afhankelijk van de positie van de kijker en de laag die zich ertussen bevindt. Het beeld wordt daarmee geen vaststaand gegeven, maar een gelaagde constructie waarin elke translatie, mentaal, materieel of optisch, de lezing ervan verschuift.
Binnen The 12th Monkey wordt het schilderij niet langer opgevat als eindpunt, maar als moment binnen een instabiel proces waarin beelden ontstaan, verdwijnen en zich opnieuw aandienen. Wat zich toont, is geen reconstructie, maar een tijdelijke configuratie van iets dat zich niet volledig laat vatten.
Het project werd ontwikkeld in dialoog met schrijver Jonas Bruyneel en kreeg naar aanleiding van Filmfest Rotterdam een bijkomende vertaling in de gelijknamige kortfilm, gerealiseerd in samenwerking met filmmaker Hannes Bruyneel. De film functioneert niet als documentatie, maar als een parallelle beeldruimte waarin dezelfde mechanismen, geheugen, projectie en verschuiving van bewustzijn, zich in een andere temporaliteit ontvouwen.
- Wouter van den Eijkel, Galleryviewer
> read the interview
A02 to rearrange all these thoughts in a moment
2020, 50x60cm - acryl, epoxy, washed charcoal & PVC on canvas
30x40- acrylic, charcoal, wax & crayon on canvas, private collection
J01 iconoclast
2020, 24x30 - acryl, washed charcoal, gold leaf & wax on canvas, private collection
F01 draconic
2020, 20x20 - acryl, washed charcoal & wax on & PVC on canvas , private collection
M02 the master of puppets
2020, 20x20cm - acryl, washed charcoal & wax on canvas , private collection
A01 de openbaring
2020, 100x120cm - acryl, washed charcoal & wax on canvas, private collection
Lorem Est. Morbi eu bibendum justo. Aliquam erat volutpat. Fusce pretium tempus lacus in posuere. Aenean fringilla, elit eu tempor sodales, ligula dolor dignissim sem, id tempor ipsum tellus ac neque. Nulla auctor, dui ut dignissim consecte. Aliquam erat volutpat. Fusce pretium tempus lacus in posuere. Aenean fringilla, elit eu.