Morbi eu bibendum justo. Aliquam erat volutpat. Fusce pretium tempus lacus in posuere. Aenean fringilla, elit eu tempor sodales, ligula dolor dignissim sem, id tempor ipsum tellus ac neque. Nulla auctor, dui ut dignissim consecte.
Morbi eu bibendum justo. Aliquam erat volutpat. Fusce pretium tempus lacus in posuere. Aenean fringilla.
Hospitality
solo - 2015 Hospitality, Galerie Börgmann, Mönchengladbach (DE)
solo - 2018 The resurrection of the haze, Gallery Anouk Vilain (BE)
solo - 2019 The Tulip connection, Hoorn & Reniers, Den Haag (NL)
fair - 2019 THE HAGUE CONTEMPORARY, booth Hoorn & Reniers, Den Haag (NL)
lecture - 2019 with Renee Schuiten-Kniepstra, De Kunstmeisjes, Den Haag (NL)
In Hospitality wordt het lichaam geopend zonder dat duidelijk wordt of het gered of onderzocht moet worden. Operatie en autopsie vallen samen in één beeldregime waarin zorg en dissectie niet langer te onderscheiden zijn. Wat zich aandient als ingreep, blijkt tegelijk ontleding, dualiteit en visuele onlogica die reeds sluimerde in eerdere reeksen van Martyn zoals Wer ist der Jury, waar jury en beklaagdenbanken inwisselbaar werden en het oordeel zichzelf begon te ondergraven.
Hospitality is geen reeks over geweld, maar over de manier waarop geweld zich als beeld organiseert. De schilderijen situeren zich rond operaties, autopsieën en historische ingrepen, maar weigeren elke eenduidige lezing. Ze functioneren als scènes die zich aandienen als bewijs, terwijl ze tegelijk elke claim op waarheid ondergraven.
S01 augmented reality
150x200 - acryl & charcoal canvas
F01 the death of an artist 150x200 - acryl & charcoal on canvas, private collection
Het beeld ontstaat hier niet uit één bron, maar uit een circulatie. Martyn vertrekt niet enkel vanuit bestaand fotografisch materiaal, maar construeert nieuwe beelden via ensceneringen met acteurs, waarin hij zichzelf als protagonist introduceert. Deze beelden worden op dezelfde schilderkundige wijze verwerkt als historisch bronmateriaal, waardoor elke hiërarchie tussen fictie en werkelijkheid verdwijnt.
Daarnaast worden composities opgebouwd uit combinaties van bestaande en nieuw gegenereerde beelden, die op hun beurt opnieuw gefotografeerd en hergebruikt worden als bronmateriaal.
Dit iteratieve proces produceert een beeldarchief dat zichzelf voortdurend herschrijft.
Figuren keren terug, verschuiven van context, verschijnen opnieuw in andere constellaties, vooral in de aula-achtige ruimtes waarin Martyns operaties of autopsieën worden uitgevoerd, en die visueel resoneren met de opstellingen uit z’n eerdere reeks Wer ist der Jury rond het Neurenbergproces.
Met elke translatie, van beeld naar schilderij, van schilderij naar reproductie, treedt een vorm van verlies op. De scan wordt bron, de bron wordt vervorming. Details lossen op, contouren vervagen, en wat aanvankelijk als herkenbaar beeld begon, evolueert naar een steeds ambiguër en abstracter residu.
Daarnaast worden composities opgebouwd uit combinaties van bestaande en nieuw gegenereerde beelden, die op hun beurt opnieuw gefotografeerd en hergebruikt worden als bronmateriaal.
Dit iteratieve proces produceert een beeldarchief dat zichzelf voortdurend herschrijft.
Figuren keren terug, verschuiven van context, verschijnen opnieuw in andere constellaties, vooral in de aula-achtige ruimtes waarin Martyns operaties of autopsieën worden uitgevoerd, en die visueel resoneren met de opstellingen uit z’n eerdere reeks Wer ist der Jury rond het Neurenbergproces.
Met elke translatie, van beeld naar schilderij, van schilderij naar reproductie, treedt een vorm van verlies op. De scan wordt bron, de bron wordt vervorming. Details lossen op, contouren vervagen, en wat aanvankelijk als herkenbaar beeld begon, evolueert naar een steeds ambiguër en abstracter residu.
Het resultaat is wat omschreven werd als een pseudo-accurate reconstructie, waarin de nadruk ligt op het verbeelden van de beeldhiaten als spoorloze referentialiteit van een gebeurtenis.
De schilderijen zijn geen portretten, maar een publiek overleg van potentiële keuzes om aan het vergankelijke te ontkomen. De keuze van de geschilderde fragmenten in de tentoonstelling wordt versterkt door de vermenging van een eigen enscenering als kunstenaar-protagonist in de scenografie. De associatie tussen het moment van overleg in het oordeel en de acte de presence wordt versterkt door als kunstenaar zelf deel te nemen aan de compositie.
Martyn gaat nog een stap verder en betrekt de toeschouwer. Er ontstaat een dialoog tussen het werk en de toeschouwer dat toeschouwers aanschouwt in hun drang om via allerhande enigmatische ingrepen het ultieme momentum gezamenlijk met Martyn te verbeelden.
— Sven Vanderstichelen
De schilderijen zijn geen portretten, maar een publiek overleg van potentiële keuzes om aan het vergankelijke te ontkomen. De keuze van de geschilderde fragmenten in de tentoonstelling wordt versterkt door de vermenging van een eigen enscenering als kunstenaar-protagonist in de scenografie. De associatie tussen het moment van overleg in het oordeel en de acte de presence wordt versterkt door als kunstenaar zelf deel te nemen aan de compositie.
Martyn gaat nog een stap verder en betrekt de toeschouwer. Er ontstaat een dialoog tussen het werk en de toeschouwer dat toeschouwers aanschouwt in hun drang om via allerhande enigmatische ingrepen het ultieme momentum gezamenlijk met Martyn te verbeelden.
— Sven Vanderstichelen
N01 dilinger 30x40 - oil, acryl & charcoal on canvas, private collection
J02 graceland 40x50 - acryl & charcoal on wood , private collection
J02 curiosity kills the guts 40x50 - acryl & charcoal on wood, private collection
Deze reductie van het oeuvre tot een beeldbank, via het hergebruiken van schilderijen als bronmateriaal voor nieuwe composities tot hetletterlijke versnijden en herpositioneren van bestaande schilderijen in afzonderlijke, autonome werken, kan gelezen worden als een verdere stap in de compulsieve objectivering van een illusoire werkelijkheid die Martyns praktijk kenmerkt. Beelden verwijzen niet langer naar een vaste oorsprong, maar circuleren als fragmenten binnen een systeem waarin ze voortdurend verschuiven en zich herschrijven, balancerend op de grens tussen feit en fictie.
Binnen deze logica verliest ook de tegenstelling tussen operatie en autopsie haar betekenis. Beide zijn vormen van toegang tot het lichaam, maar leiden nergens toe. Het lichaam wordt geopend, maar onthult niets. Wat zichtbaar wordt, is niet kennis, maar de onmogelijkheid ervan.
Binnen deze logica verliest ook de tegenstelling tussen operatie en autopsie haar betekenis. Beide zijn vormen van toegang tot het lichaam, maar leiden nergens toe. Het lichaam wordt geopend, maar onthult niets. Wat zichtbaar wordt, is niet kennis, maar de onmogelijkheid ervan.
De schilderkunst volgt dezelfde beweging. Laag na laag wordt opgebouwd en weer verwijderd, tot een oppervlak ontstaat dat tegelijk onthult en verbergt, een beeld dat zich voordoet als document, maar elke vorm van bewijs ondermijnt.
Deze instabiliteit is geen tekort, maar een methode. De schilderijen positioneren de blik in een veld waarin kijken samenvalt met interpreteren, en waarin elke vorm van zekerheid zich voortdurend terugtrekt.
Nichts ist direkt, nichts ist klar, unser Auge schwimmt und kommt dennoch an.
— Jochen Börgmann
Binnen het oeuvre van Martyn vormt Hospitality zo een cruciale fase waarin het beeld niet langer wordt gelezen, maar geproduceerd als een systeem waarin fictie en werkelijkheid, origineel en reproductie, accuraat in beide richtingen elkaar overlappen zonder de onderliggende logica te verlaten.
Deze instabiliteit is geen tekort, maar een methode. De schilderijen positioneren de blik in een veld waarin kijken samenvalt met interpreteren, en waarin elke vorm van zekerheid zich voortdurend terugtrekt.
Nichts ist direkt, nichts ist klar, unser Auge schwimmt und kommt dennoch an.
— Jochen Börgmann
Binnen het oeuvre van Martyn vormt Hospitality zo een cruciale fase waarin het beeld niet langer wordt gelezen, maar geproduceerd als een systeem waarin fictie en werkelijkheid, origineel en reproductie, accuraat in beide richtingen elkaar overlappen zonder de onderliggende logica te verlaten.
M01 the Tulip connection (fragment)
30x40 - acryl, washed charcoal & wax on canvas, private collection
M02 the denial of creationism
60x60 - acryl, washed charcoal & wax on canvas, private collection
J03 the purple haze
100x120 - acryl, washed charcoal & wax on canvas, destroyed
J03 the purple haze - reformatie5 x 17,5x23,5
4 x 27,5x38
acryl, washed charcoal & wax on canvas, maroufladed on wood
100x150 J02 a storm is coming frank says
150x200 - acryl & charcoal canvas
030x40 A02 the surgery
30x40 - acryl & charcoal on canvas, private collection
J01 the dissection of bea
30x40 - acryl, oil & charcoal on canvas, private collection
J03 goodbye Daniel Day
100x120 -acryl, washed charcoal & wax on canvas
M02 het Maddox principe50x60 - acryl, washed charcoal & wax on canvas, aluminium framed
A01 tournée minérale
40x40 -acryl & washed charcoal on canvas
Lorem Est. Morbi eu bibendum justo. Aliquam erat volutpat. Fusce pretium tempus lacus in posuere. Aenean fringilla, elit eu tempor sodales, ligula dolor dignissim sem, id tempor ipsum tellus ac neque. Nulla auctor, dui ut dignissim consecte. Aliquam erat volutpat. Fusce pretium tempus lacus in posuere. Aenean fringilla, elit eu.