Symbols of Democracy vertrekt vanuit een fascinatie voor de beeldtaal van geschiedenis en journalistiek. Niet zozeer wat getoond wordt, maar wat ontbreekt. Wat niet werd vastgelegd, niet werd gekozen, niet werd gezien.
Het beeld fungeert hier niet als bewijs, maar als speculatieve ruimte.
De werken bewegen zich tussen document en fictie, tussen reconstructie en projectie. Ze tonen geen waarheid, maar de contouren van wat een waarheid had kunnen zijn.

Het werk ontwikkelt zich vanuit een doorgedreven beeldonderzoek naar historische gebeurtenissen en hun visuele representatie. Eerdere reeksen zoals Hospitality, Tales of Autumn, ... vormen geen onderwerp op zich, maar functioneren als archiefmateriaal: vertrekpunten voor reconstructie.
Martyn benadert het schilderij als een pseudo-document.  Een beeld dat zich aandient als herinnering, maar tegelijk zijn eigen constructie blootlegt. De schilderkunst vertraagt, vervormt en herkadert het fotografische beeld, waardoor hiaten zichtbaar worden. Wat ontbreekt wordt voelbaar. Wat zeker leek, verschuift.

Binnen Symbols of Democracy focust Martyn zich samen met schrijver Jonas Bruyneel op de Bende van Nijvel, een onopgeloste en beladen episode in de Belgische geschiedenis. Het project benadert deze gebeurtenis niet als narratief, maar als veld van fragmenten, symbolen en mogelijke verbanden. Het beeld fungeert hier niet als bewijs, maar als speculatieve ruimte.

De werken bewegen zich tussen document en fictie, tussen reconstructie en projectie. Ze tonen geen waarheid, maar de contouren van wat een waarheid had kunnen zijn.

‘Ik heb slecht geslapen.’
Zijn handen en ogen stralen nochtans vitaliteit uit.
Op de muur: CEPIC, WNP, FdJ, PSC. Afkortingen als chemische symbolen.
Geen tabel die het leven verklaart, maar een donkere tegenhanger waarin verbanden zich onttrekken.

De schilder, zijn vrouw, zijn kinderen, ikzelf, de schrijver — alles is fictie, en tegelijk is alles echt.
Symbolen van democratie.

Jonas Bruyneel